Οι Ραδιενέργεια βγάλαν νέο cd και ήρθε η ώρα μετά από καιρό να κάνω review.  Μουσικά είναι φυσικά στο raw punk ιδίωμα , κάτι ανάμεσα σε μελωδικά σημεία τύπου Βανδαλούπ και νεύρο τύπου ομίχλη αν και περισσότερο σαφώς θυμίζουν Βανδαλούπ. Οι κιθάρες παίζουν μέχρι και ροκνρολ σε φάσεις θυμίζοντας μέχρι και new bomb turks. Νομίζω καταλάβατε που κινούνται μουσικά αλλά επαναλαμβάνω είναι περισσότερο πανκ παρά μελωδία, περισσότερο groove παρά σύνθεση κάτι που αν μη τι άλλο είναι μια χαρά για το είδος.Συνθετικά δεν φτάνει σε υψηλά επίπεδα, χωρίς να είναι κακό και χωρίς να σημαίνει ότι δεν εχει και τις στιγμές του...

Το demo των Apud Exilium έφτασε στα χέρια μου καιρό πριν αλλά ήθελα να το μελετήσω καθώς κινείται σε πολλά μονοπάτια. Ενδεικτικά κάποια κομμάτια είναι αγγλόφωνα και κάποια με ελληνικό στίχο. Στα αγγλόφωνα κομμάτια η προφορά είναι ανεκτή αν και δεν είναι κάτι αυτό που ποτέ του έδινα ιδιαίτερη σημασία. Μουσικά κάποια κομμάτια όπως το "dreams behind hopes" είναι ουσιαστικά μπαλάντα με αρκετά μέταλ στοιχεία που είναι καλά σε συνθετικό επίπεδο αλλά δεν μου κάνουν "κλικ" και ο λόγος είναι η μεγάλη διάρκεια, πιστεύω δηλαδή ότι θα έσκαγε πολύ καλύτερα το αποτέλεσμα στον ακροατή αν είχαν κάποια κομμάτια μικρότερη διάρκεια.  

 Τέλη Νοέμβρη κυκλοφόρησε το δεύτερο cd των Straitjacket fit και η κριτική θα προσπαθήσω να είναι σύντομη και με νόημα. ¶ψογες μελωδίες, ωρίμανση σε σχέση με το πρώιμο υλικό, άψογα ντραμς που δεν επαναλαμβάνονται σε κανένα σημείο, φωνητικά που άλλοτε μοιάζουν ποιο θεατρικά και άλλοτε σε κλείνουν στην γωνία και σε πολιορκούν με μίσος και μελωδία που μοιάζει με τέχνη. Σε όλα αυτά κολλήστε ένα μπάσο που δαιμονίζει χωρίς να είναι φαφλατάδικο ούτε για ένα δευτερόλεπτο και χορεύει διαολεμένα με μια κιθάρα που χρωματίζει εντελώς πρωτότυπα κάθε σημείο του cd παίζοντας όταν χρειάζεται ρυθμικά και δένοντας τα πάντα. Με λίγα λόγια μια μπάντα που είναι μπάντα και δεν πιέζεται καθόλου στο cd αλλά κάνει εμφανές ότι μιλάμε για αυθορμητισμό, ποίηση, οργισμένες μελωδίες και αυθεντικότητα.