Όταν πρωτοάκουσα για τους Παρείσακτους νόμιζα ότι θα είχαμε να κάνουμε με άλλη μια καθαρά πανκ μπάντα από τον σωρό, όμως όχι απλά δεν ήταν έτσι τα πράγματα αλλά αντιθέτως το “Παρείσακτοι” χαλαρά ταιριάζει στους στίχους τους και στο μελαγχολικό συναίσθημα που εσωκλείει η ίδια η λέξη “παρείσακτος”.
Η πρώτη μου επαφή λοιπόν ήταν με δυο εκπληκτικό demo που ήρθαν στα χέρια μου και είχαν κολλήσει στο repeat. Τώρα ήρθε η ώρα της πρώτης τους κυκλοφορία που να σημειωθεί ότι το artwork που είναι ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ το ανέλαβε ο Johnny Negri ο οποίος νομίζω είναι ότι καλύτερο παίζει αυτή την στιγμή στην φάση για να στηρίξει μια κυκλοφορία σου αισθητικά. Εκπληκτικό λοιπόν το artwork το οποίο μάλιστα μέσα έχει όλους τους στίχους και με κάποια ανάλυση περί του κάθε κομματιού. Στον μουσικό τομέα λοιπόν το cd ξεκινάει με ένα ίντρο δυναμίτη που κυριολεκτικά σου θυμίζει μέσα από ατάκες τηλεόρασης και τραγικά γραφικές στιγμές που ζήσαμε το πόσο άθλια είναι η κατάσταση αυτή την στιγμή στην Ελλάδα. Καπάκι ξεκινάει ένα ταξίδι μέσα από 12 ακόμα τραγούδια που σε ταξιδεύουν μέσα από εκπληκτικά τραγούδια που ακούγονται χωρίς σταματημό στο repeat για άλλη μια φορά, με εκπληκτικά ανά σημεία διπλά φωνητικά, με τεχνικά άρτια παιξίματα γεμάτα συναίσθημα και ένα καταιγιστικό μπάσο που μοιάζει παιγμένο από 3 χέρια, με στίχους που σε αγγίζουν γιατί αποφεύγουν την καραμέλα του “πανκ” αλλά μιλάνε στα ίσα για θέματα που μας αφορούν όλους χωρίς να απειλούν, χωρίς να εκβιάζουν, χωρίς να μισούν απλά για να μισούν, χωρίς να περιθωριοποιούνται. Οργή, συναίσθημα, μελωδίες εκπληκτικές, πανέμορφα δεμένες συνθέσεις που εξελίσσονται λες και η μπάντα παίζει 10 χρόνια, (το δέσιμο της μπάντας είναι οφθαλμοφανές από την πρώτη ακρόαση), ταλαντούχος ντράμερ με φοβερή αίσθηση των δυναμικών και των εξάρσεων αναλόγως του κομματιού, κιθάρα που χρωματίζει πάρα πολλά σημεία και δίνει σαφέστατα πιο μουσικό μελωδικό αποτέλεσμα στην οργή τους και φωνή που ουρλιάζει χωρίς να ουρλιάζει , οργίζεται χωρίς να οργίζεται και τραγουδάει χωρίς να χάνει στιγμή το πάθος. Ο ήχος που τους έχει κάνει το στούντιο που ηχογραφήσανε είναι επιεικώς άψογος για το είδος, κάτι σπάνιο ειδικά στις πανκ μπάντες της ανεξάρτητης σκηνής. Εκπληκτική κυκλοφορία, δεν έχω ιδέα τι θα έπρεπε να περιμένω για δεύτερο cd από δω και πέρα όταν το ντεμπούτο τους είναι ολοκληρωμένο από κάθε άποψη και δεν υστερεί πουθενά. Είναι εδώ και καιρό που είχα την τιμή να το ακούσω πρώτος στα 10 καλύτερα ελληνόφωνα cd μου ever και σίγουρα μέσα στα 5 καλύτερά μου diy cd ever επίσης.

DOWNLOAD

http://www.myspace.com/pareisaktoi

 Καταρχάς ας αρχίσουμε από το όνομα της "μπάντας. One Man's Noise?? Πέραν του ότι είναι θεϊκό είναι και ευρηματικό και υπέροχο και περιγραφικό και ειρωνικό και όλα. Έχουμε να κάνουμε με instrumental post μουσική με πιάνα, pads, ονειρικά τύμπανα και ένα αέναο ταξίδι μέσα από 11 τραγούδια που κινούνται μεταξύ θλίψης και ελπίδας. Τα σκηνικά που πλέκει ο τύπος πίσω από αυτό το Project πέραν του ότι σε συνεπαίρνουν είναι ολοκληρωμένα και σε καμία περίπτωση δεν θυμίζουν "ερασιτεχνική" παραγωγή. Μιλάμε για concept που ξερνάει συναισθήματα παράλληλα με το να σε ταξιδεύει. Δεν ακούω το συγκεκριμένο είδος και ακόμα πιο δύσκολα ακούω instrumental αλλά μου πήρε το κεφάλι. Ήταν αδύνατο για μπόλικο καιρό να μην το βάζω διαρκώς να το ακούω στο pc μου και στα ακουστικά και στον δρόμο και παντού. Και καλά για χαλάρωμα αλλά τελικά αντί να με αφήνει να χαλαρώσω με έκανε να εμβαθύνω και να το λατρέψω. Νομίζω ότι είναι το δεύτερο instrumental άλμπουμ που ακούω με τόση ευχαρίστηση μετά από το έπος του Υann Tiersen.
.
Καθαρά σαν concept να πω επίσης ότι έχει υπέροχες και δυναμικές ηχογραφήσεις χωρίς να τσιτώνει αλλά χωρίς να ακούγονται αδιάφορες, αντιθέτως. Επίσης έχει πολύ ωραία εξέλιξη που σημαίνει ότι η επιλογή που έκανε στο tracklist και στην σειρά που θα πηγαίνουν τα κομμάτια πραγματικά ήταν πετυχημένη.

Αυτά από μένα, δεν ήταν ακριβώς κριτική αλλά περισσότερο μια εικόνα που νομίζω είναι όσο χίλιες λέξεις. Αυτή την εικόνα είδα εγώ σε αυτά τα κομμάτια και σας την μετέφερα.

9/10

OneMansNoise

DOWNLOAD

Για τους Αρχή του Τέλους τα πράγματα είναι απλά και όμορφα. Δεν έχω να πω πολλά. Μελαγχολία, ιδιαίτερες κιθάρες, ατμοσφαιρικά τύμπανα και φωνή που παραπέμπει σαφώς σε Γενιά του Χάους απαρτίζουν την μπάντα. Το μπάσο δένει τα πάντα μαζί σε ένα κοκταίηλ ποίησης και μελαγχολίας.
Όλα αυτά είναι μέσα σε αυτό το cd περασμένα από την οπτική γωνία της πανκ αισθητικής και του post rock (ταχυτήτων) ιδιώματος.Ακούγεται όλο μονορούφι αν και κομμάτια όπως τα "η γη ακόμα γυρίζει" και το "ξανα σε σειρά" δείχνουν σίγουρα το που μπορεί να φτάσει η μπάντα καθώς και φοβερές μελωδίες έχουν στις κιθάρες αλλά και όλοι συνεργάζονται δεμένα και μοιάζουν να τραγουδούν ένα ποίημα που οδηγείται στην εξιλέωση.
Πολιτικοί οι στίχοι αλλά με συναίσθημα, κάτι που πλέον αξίζει να αναφέρεται καθώς έχει σημασία ο τρόπος που γράφουν στίχους οι μπάντες, ειδικά οι μπάντες που θέλουν να περάσουν μυνήματα.
Πολύ καλός και ο ήχος του cd, σου δίνει το live συναίσθημα που αξίζει στην μπάντα για να φανερωθούν οι αρετές της.
Πολύ καλή κυκλοφορία χωρίς ψεγάδια, ίσως θα μπορούσαμε να περιμένουμε ακόμα περισσότερες μελωδίες στο επόμενο cd και κάποιες "περίπλοκες" αλλαγές για πιο πολύ "συναίσθημα" και λιγότερο "ταξίδι".

 
κατεβαστε το

Οι Διχασμένες αλήθειες είναι πολλά χρόνια μπάντα και δραστηριοποιείτε σε αρκετά underground χώρους πάντα με πολύ καλές κυκλοφορίες που μουσικά στέκουν στο hardcore με πολλά στοιχεία punk/metal.
Στο συγκεκριμένο έχουν καταρχάς άψογη παραγωγή και ήχο που βγάζει και ένταση και συναίσθημα και δεν στερείται δυναμικών και ρυθμού.
Ντραμς, κιθάρες, μπάσο, όλα δεμένα μέχρι το κόκκαλο και τα φωνητικά σε καθαρά πανκ μοτίβα στηρίζουν την θεματολογία των στίχων τέλεια. Σε καμία περίπτωση το cd δεν στερείται όμως και μελωδίας. Κανένα κομμάτι δεν λέει απλά κάτι και τέλος. Δημιουργούν εξαρχής έναν ρυθμό και μελωδίες που όλο χτίζονται, δεν σε αφήνουν να βαρεθείς σε κανένα σημείο, προσθέτουν αλλαγές εκεί που δεν το περιμένεις, προσθέτουν μελωδία ακόμα και στη φωνή εκεί που δεν το περιμένεις, προσθέτουν μια σόλο μπασογραμμή εκεί που νομίζεις ότι θα σφυρίξει λήξη και γενικώς ακούς από την αρχή ως το τέλος ένα πολύ δουλεμένο cd που στέκει στα ψηλά σκαλοπάτια του hardcore.
Οι στίχοι σαφώς πολιτικοί και in your face στο μεγαλύτερο ποσοστό είναι νομίζω ότι πιο κατάλληλο για να ακολουθήσει τα δαιμονισμένα μεταλικά ριφ (Σαν λύκος χωρίς αγέλη) και είναι σαφώς άνω του μέσου όρου καθώς αποφεύγουν να γίνουν "εύκολοι" και "άδειοι".
Μεταφορές, εικόνες, αισθήματα, πόνος, όλα εδώ, άλλοτε ποιοτικά, άλλοτε αφηγηματικά, άλλοτε σαν ποίημα και άλλοτε σαν.. λύκος χωρίς αγέλη, γεμάτος οργή.
Το πολύ καλό cd ολοκληρώνεται από τις πάμπολες ιδέες που έχουν μπει ώστε να υπάρχει ισχυρό groove, δηλαδή εκεί που ακούς χωρίς να το καταλάβεις σε έχουν κάνει να κουνιέσαι λίγο και να φαντάζεσαι ότι είσαι σε live τους. Έχουν επενδύσει πολύ στον ρυθμό και στην οργή αλλά επαναλαμβάνω ότι είναι ιδιαίτεροι.
Ως καθαρά υποκειμενικοί άποψη παρόλο που μπορώ να πω ότι ανήκουν στην σκηνή των "Ανατέλλων τρόμος", "Ναυτία" και τέτοιες ιστορικές μπάντες, θεωρώ ότι είναι οι καλύτεροι στο είδος.